Soms komen de woorden vanzelf. Ze borrelen op in je hoofd als reagerende stoffen. Zo ging dat ook bij dit gedicht. Ik was bezig gedichten uit te zoeken en te printen voor de kunstroute in Dalfsen. Daar zou ik gaan optreden de volgende dag. En toen was dit gedicht er in eens. 

Ik schrijf je, want zeggen doet zo’n pijn. Heb spijt van de vragen die ik stel, want de antwoorden steken in mijn hart en prikken in mijn ogen. Maar ik stel ze en vraag ze en ik zeg ze, geef nou geen antwoord, want ik wil het niet horen. Negeer mij maar, doe nou maar alsof je mij niet hoort, want dat heb ik graag, niet gehoord worden. Bevestiging, bevestiging, bevestiging, van alles wat ik al allang wist.

Ik ben maar papier, Scheur en kreukel mij niet, alleen die woorden wil ik horen, woorden van papier. Die mij alleen zachtjes aanraken en strelen, maar stiekem in mijn eigen vingers snijden. Maar niet mijn benen, daarop moet ik staan, helemaal alleen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *