De essentie is goed, maar er is nog een hoop mis met de body positivity community. Ik ben absoluut voor een wereld waarin je kledingmaat niet meer je (eigen)waarde en identiteit bepaalt. Maar op sommige vlakken slaat de stroming door of is hypocriet.

Diëtende vrouwen
Als kind groeiende ik op met het idee dat je als vrouw altijd aan het diëten bent. De juffen, de moeders, de vriendinnen van de moeders: niemand wilde een chocolaatje, soesje of andere traktatie. Of vrouwen zeiden schuldig “eigenlijk is dit heel slecht, maar ik doe het toch”, om vervolgens een lekkere snack te eten. Ik ben niet de enige vrouw die dit idee mee kreeg.

Als verzet tegen het ideaalbeeld van de slanke vrouw, is de body positivity stroming leven in geblazen. Duizenden vrouwen posten op social media foto’s, filmpjes of teksten over hun ‘imperfecte’ lichaam en laten zien dat ze er trots op zijn. Celilutes, vetrollen, pigmentvlekken, acne, het is allemaal geen reden om niet trots te zijn op je lichaam. Later heeft de stroming ook diversiteit opgenomen als ‘actiepunt’. Ook dikke, zwarte, lesbische, queer vrouwen met alle zogenaamde ‘imperfecties’ mogen trots zijn op hun lichaam. En het lijkt te werken. Merken als Nike en talloze modeontwerpers omarmen verschillende lichaamsvormen en –kleuren. Er lopen allang niet meer alleen dunne, blanke meiden met maat 34 op de catwalk: het gros van de maatschappij zal zich nauwelijks herkennen in deze modellen. Diversiteit, curves en flaws zijn hip! En dat is natuurlijk fantastisch. Toch heb ik een probleem met de community.

Verder dan de essentie
In elke stroming heb je extremen. Een kleine groep die net even wat verder gaat dan de essentie. Sommige mensen zijn van mening dat het extreme nodig is om alles weer recht te trekken. Om helemaal over te hellen naar de andere kant.

De essentie van de body positivity stroming is: je bent goed zoals je bent, met welke maat dan ook. Een heel inclusieve, logische gedachte. En laat ik voorop stellen dat dat niet is waar ik een probleem mee heb. Waar ik wel een probleem mee heb is het feit dat de stroming helemaal niet zo inclusief is als het lijkt. Zo lijken mannen en dunne (blanke) vrouwen niet ‘mee te mogen’ doen.

Een voorbeeld van een body positivity is het nummer All about that bass, het is een hit geweest in 2014. Het nummer wil overbrengen dat welke maat je ook hebt, je altijd trots mag zijn op wie je bent. Klinkt als de essentie van lichaamspositiviteit. Maar het Youtubekanaal Counter Arguments beluisterde de tekst eens goed. Mannen zouden niet houden van botten en juist een kont nodig hebben. In de videoclip wordt een slanke dame neergezet als een barbie en letterlijk aan de kant gebeukt door de zangeres. Dus als je dun bent, vinden jongens je niet mooi? En waarom is het belangrijk wat jongens van je vinden? Klinkt niet erg body positive als je het mij vraagt.

Wie legt de standaard op?
Daarnaast is het vaak niet zo inclusief als ze zelf graag geloven. De community richt zich vooral op vrouwen. Het lijkt wel alsof men gelooft dat de man geen ideaalbeeld heeft of er minder waarde aanhecht. Terwijl juist in deze tijd het uiterlijk voor de man steeds belangrijker lijkt te worden. Een ander aspect voor het ‘buitensluiten’ van mannen zou kunnen zijn dat vrouwen het gevoel hebben dat juist deze mannen dit ideaalbeeld hebben opgelegd.

Maar ik vraag me af, wie zorgt eigenlijk voor die standaard? Is het echt zo dat mannen, met z’n allen, een bepaald type vrouw aantrekkelijk vinden en de rest niet? Of zijn wij het zelf, de vrouwen, die onszelf én anderen een bepaald ideaalbeeld hebben opgelegd? Zijn vrouwen onderling niet net zo erg, dan wel niet erger, bezig met elkaar bekritiseren, onzeker maken of omlaag halen? Natuurlijk, mannen praten soms over vrouwen alsof het stukken vlees zijn bij de slager. “Nee, die is niet lekker, zij is pas een geil wijf!”. Of je dat kunt zeggen of niet, daar verschillen de meningen over. Maar ik betwijfel ten zeerste of dat de reden is dat zoveel vrouwen onzeker zijn over hun lichaam. Daarnaast heeft de mode-industrie er ook een handje van om te doen alsof iedereen hetzelfde lichaam heeft of in elk geval moet ambiëren. Is dat een oorzaak of gevolg van het ideaalbeeld?

Nieuwe standaard, hetzelfde probleem
Misschien is mijn grootste probleem met de stroming wel dat er een nieuwe standaard wordt gecreëerd. Een standaard waar je als dunne vrouw niet mag pleiten voor lichaamspositiviteit, want je weet niet hoe het voelt om niet trots te zijn op je lichaam. Een standaard waar een ander lichaam bij hoort: geen botten, maar curves. Terwijl de essentie eigenlijk is dat iedereen goed is hoe hij of zij is, ongeacht je maat. Misschien is het goed dat al die goed bedoelde body positivity accounts eens nagaan of ze nog steeds achter de essentie staan en daar ook naar handelen. Want de ‘meerderheid’ (oftewel, de mensen met het zogenaamde ideale lichaam) neerhalen, zorgt niet voor meer lichaamspositiviteit. Het ideaalbeeld verandert alleen.

In de categorie Actueel bespreek ik controversiële onderwerpen. Soms maakt ik een objectief artikel, soms maar ik een opinie waarin mijn mening sterk naar voren komt. Heb je andere ideeën over een onderwerp? Laat het me weten in de comments, of stuur een mailtje! Ik sta open voor discussie!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *