Het zijn vreemde tijden. Zoals een vriendin aan de telefoon zei: ‘de supermarkt is surrealistisch’. Soms vraag ik me af welke dag het is. Ik weet niet eens meer wat we ons lacherig afvroegen, een paar weken geleden. Het lijkt inmiddels eerder maanden. Ik geloof dat het eind februari was toen ik ziek werd: veel hoesten, koorts en enorm benauwd. Wat was ik bang dat ik ‘het’ had. Toen was het nog irrationeel, nu zou het aannemelijk zijn. Ik had nooit gedacht dat ik na die ene week ‘uitzieken’ nauwelijks terug zou keren op stage. Tenminste, niet in fysieke vorm. De weken voordat ik ziek werd zorgde ik slecht voor mezelf: ik sliep te laat, at weinig en ongezond en had steeds het gevoel achter de feiten aan te lopen.

Het moest gebeuren, ziek worden. Eindelijk niks meer hoeven, dacht mijn lichaam vast. Behalve vechten tegen wat dan ook mijn lichaam was binnen gedrongen. Na dagen van zo ziek zijn dat ik alleen maar kon slapen of simpele tekenfilms kon kijken en af en toe een slok thee nemen, merkte ik pas hoe zeer ik toe was aan een reset. Plotseling vond ik het heerlijk om op tijd te slapen en vroeg op te staan. ’s Ochtens las ik de Bijbel, tegen half tien begon ik met thuiswerken. Uiteraard na een gezond ontbijt. Ik wandelde naar de supermarkt, praatte en at met huisgenoten en ’s avonds legde ik mijn mobiel ruim voor bedtijd aan de lader. Waarna ik aan een lekker dik boek begon. Wat een vrijheid! Ik kreeg weer aandacht voor hoe ik mij echt voelde, ik begon om mezelf te geven, gunde mezelf het beste. Dat ik naar een prettiger huis verhuisde hielp ook.

Maar, aan elke piek komt een eind in de vorm van een dal. Daar ging ik weer, kroop weer in De Put Der Zelfmedelijden. Het gekke is, soms vind ik het fijn om even weer naar een dal te gaan. Dan is het leven weer een beetje ruw, echter. Precies zoals het is. Het leven is niet altijd vroeg opstaan – of willen staan – en de Bijbel lezen. Soms is het op jezelf schelden omdat de onderbroeken op zijn: je bent wéér vergeten de was te doen vandaag! Soms is het wakker schrikken om half 11 en balen, want je hebt echt veel te doen. Soms is het om acht uur ’s avonds chocola eten uit pure noodzaak, omdat je nog geen boodschappen voor het avondeten hebt gedaan.

Soms is het leven niet orde, maar chaos. En die chaos voelen we nu allemaal, thuis, waar het misschien in het klein de wereld nabootst. Met die overvolle wasmand, die niet-gezette wekker of die lege voorraadkast. Nu de zon schijnt is het helemaal niet fijn om binnen achter je laptop de zoveelste online vergader-app te downloaden. Om vervolgens “hallo, ben ik in beeld, hoort iedereen mij?” naar je digitale hoofd geslingerd te krijgen. Tja. Chaos, het hoort bij ons menselijk bestaan. Ik vind het wel charmant, al die mensen die opnieuw moeten uitvinden wie ze zijn, als thuiswerkers. Alsof we allemaal opnieuw leren lopen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *