Een zeventienjarige ik steekt zenuwachtig, maar besluitvaardig haar hand op als Matthijs van Nieuwkerk vraagt of er iemand is die eens achter de grote tafel wil komen zitten. Applaus en daar zit ik dan. Met de hele klas zijn we publiek bij De Wereld Draait Door. Al een hele ervaring op zich. De studio blijkt een stuk kleiner dan gedacht en ook de tafel is korter dan de televisie wil doen geloven. Matthijs blijkt ook in het echt heel vriendelijk te zijn – misschien nog wel meer dan op televisie. Hoewel sommigen hem druk vinden, maakt hij op mij juist een heel kalme uitstraling; hij heeft alles onder controle. Mijn bewondering groeit en groeit. En nu zit ik zelf achter die desk. Ik heb gelijk spijt dat ik tijdens de introductie niet goed heb opgelet, wie komen er nou muziek maken? En hoe heet die man met die rode sokken? Van Nieuwkerk legt kort uit wat de bedoeling is. “We nemen het op, daarna kunnen we het altijd nog wissen. Je zegt bijvoorbeeld iets als, na De Ster bij De Wereld Draait Door, of iets dergelijks. Hier staan nog wat aantekeningen. Ja? Dan gaan we beginnen.” Enigszins paniekerig kijk ik naar de hanenpoten waar Matthijs naar verwees toen hij het had over ‘aantekeningen’. “Kan ik nog vijf minuten voorbereiden?”, vraag ik met een dichtgeknepen stemmetje. “Nee. Camera klaar? Starten maar!” Hakkelig begin ik en noem Erben Wennemarst ‘mijn tafelheer’. Maar de afsluiting: tot na De Ster, die komt er sterk uit. Weer applaus. Vijf minuten later wordt het uitgezonden. Ik kan nog steeds lachen als ik er aan denk hoe mijn vader en zijn vrouw moeten hebben gekeken toen ze mij plotseling de vooraankondiging zagen doen. De hele week voelde ik nog een enorme stroom energie door mijn aderen stromen. Wat was dit gaaf! En ook: dit wil ik meer. Ik koos voor een studie journalistiek, ging presenteren voor Kunstbende en ben de host voor mijn eigen podcast De Bieropener. Cyrine als presentator, als journalist. Voor het eerst voelde ik echte passie voor het vak. En nu doen we al een week zonder dat mooie programma waar het voor mij allemaal begon. ‘DWDD’ is gestopt, het is klaar. Terwijl ik net een beetje de leeftijd kreeg om de onderwerpen interessant te vinden, terwijl iedereen juist dat oude vertrouwde beeld kan gebruiken, juist dan houdt het ermee op. Ze kunnen er ontzettend trots op zijn, die afgelopen 15 jaar.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *