Monoloog van een willekeurige ziel

Ik vind het belangrijk welke thee-smaak je uitzoekt. Ik vind het ook belangrijk welke weg je naar huis loopt. En welke voet je daarbij eerst beweegt. Ik vind het desondanks totaal onbelangrijk hoe het met je gaat. Of wie of wat je dit weekend gedaan hebt. Wanneer je ouders weer langs komen. Ik wil echt alleen maar weten hoe je naar huis loopt en welke thee je daar drinkt.

Ik ben geïnteresseerd in je, geobsedeerd met je manier van leven. Je lach, hoe je gezicht vertrekt als iemand het over treinen heeft, het geluid van je schoenen die vastplakken aan de vloer, omdat niemand die ooit schoonmaakt, welke kleding je niet koopt en waarom je nooit de kortste weg naar huis neemt. Wie is die jongen die soms bezoekt, maar waar je nooit aanbelt? Durf je het niet? Wil je het niet? Kan het niet meer?

Je mag wel komen eten, maar ik heb helemaal niks. Ik staar elke dag voor me uit vanuit mijn hoge appartement. Kleermakerszit op de poef voor het raam. Jij komt nog ergens. Jij bent nog ergens. Jij bent nog iemand. Kom me alsjeblieft vergezellen. Connect met me. En maak van mij iemand.

Je bent weer samen met hem. Ik mag je niet. Ik moet je niet. Je kiest me niet en ik wijs je af. Je vroeg nog niks maar het antwoord is nee. De regendruppels gieten tegen mijn hoge ramen aan. De wereld troost me niet, zij verteld alleen haar zielige verhaal aan mij en ik hoor het aan.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *