Alleen zijn (maar dan positief!): deel 1

Toeval

Aan alle mensen die ik nooit ontmoet heb
Mag ik je leren kennen?
Is er een mogelijkheid je ergens te zien?
Een afspraak zo ruim, dat ik niet eens weet met wie of wanneer
Ik weet alleen dat ik achteraf zal denken, wat een toeval, wat een geluk
Want het enige wat we zien is wat er wel gebeurde
Zonder matig is er geen fantastisch
alles altijd toevallig
Want als het toevallig niet gebeurde
Hadden we het zo voorbij gelopen
Zonder dit toeval ook maar een blik waardig te keuren

Sinds een tijdje vind ik het heel fijn om dingen die je normaliter met z’n tweeën of in een groepje zou doen, alleen te doen. Zo ben ik bijvoorbeeld helemaal alleen naar een theatervoorstelling geweest en naar een technofeestje. Soms kom ik mensen tegen die al ken, soms leer ik nieuwe mensen kennen en soms ga ik ook weer weg zonder met iemand gesproken te hebben. Maar altijd is het een interessant experiment: hoe is het om alleen te zijn?

Aan het begin van de zomervakantie beëindigde ik mijn relatie van ruim twee-en-een-half jaar. In diezelfde periode ging ik op kamers wonen. Opeens was ik helemaal alleen. De eerste keer dat ik dat dacht was ik lichtelijk van slag. Helemaal alleen, althans, zo voelde het. natuurlijk heb je altijd nog vrienden en familie om je heen. Maar het was toch beangstigend, zo in de wijde wereld, waarin je alles kunt doen wat je wilt.

En toen kwam daar de realisatie: ik kan alles doen wat ik wil. Ik hoef slechts rekening te houden met wat ik prettig vind. Dat klinkt ergens natuurlijk egoïstisch en dat is het ook wel. De vraag is, is dat erg? Mag ik aan mezelf denken?

De theatervoorstelling waar ik heen ging heette Welkom in Partizanië. Een vreemde, humoristische voorstelling. Bij binnenkomst van de hal zag ik iedereen aan de bar of bij de tafels een drankje drinken en druk in gesprek zijn.

Constatering één: als ik alleen op pad ben en ik moet wachten, word ik ongemakkelijk en haal ik een drankje.

Nippend aan mijn witte wijntje keek ik eens rond wat voor soort mensen er waren. Ik was vrijwel zeker één van de jongsten, de gemiddelde leeftijd was een jaar of veertig. Ik was redelijk opgelucht toen de deuren naar de theaterzaal open gingen en we plaats mochten nemen.

Ik ging helemaal op de eerste rij zitten, in het midden. Naast gingen nog twee of drie stellen zitten.

Constatering twee: als ik ergens alleen zit, gaan mensen er vanuit dat de stoel naast mij vrij gehouden moet worden en gaan met één stoel tussenruimte naast me zitten.

Het was een goede voorstelling en ik genoot van het feit dat ik niet geforceerd hoefde te luisteren naar wat mijn metgezel er van vond. Ik was lekker alleen in de wereld van theater. Na de voorstelling ging ik rustig naar huis.

Constatering drie: na een avond alleen geweest te zijn ben ik zen en heb ik nieuwe inspiratie.

Al met al vond ik het zeker voor herhaling vatbaar. Het is leuk om jezelf uit te dagen en eens te zien hoe je het alleen ‘redt’. Je leert jezelf en de mensheid beter kennen en daarbij is het soms gewoon relaxter om ergens alleen heen te gaan. geen geklets, geen gedoe met tijden en je bent van niemand afhankelijk. Onafhankelijkheid, dat is waar dit experiment om draait.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *